شعر های عاشقانه امام خمینی

12

به غنچه گوى كه از روى خویش، پرده فكن      كــــــــــــه مرغ دل ز فراق رُخت، پریشان شد

ز حـــــال قلبِ جفا دیده ام، مپرس، مپرس      چــــــو ابـــــــــــر از غم دلدار، اشك ریزان شد

55

پــــــــرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است     عــــــاشق ســوخته را دیدن رویت هوس است

دست از دامنت اى دوست، نخواهم برداشت     تا مــــــن دلشـده را یك رمق و یك نفس است

22

عمر را  پایـان رسید و یــــــــارم از در درنیـــامد       قصّــــه‏ام آخـــر شد و این غصّه را آخر نیامد

جام مرگ آمـد به دستم، جام مى هرگز ندیدم      سالها بر من گـــذشت و لطفى از دلبر نیامد

مرغ جان در این قفس بى بال و پر افتاد و هرگز     آنكــــه بایـــد این قفس را بشكند از در نیامد

55

لذت عشق تو را جز عاشق محـــزون، نداند           رنج لذت‏بخش هجران را بجز مجنــون، نداند

تا نگشتى كوهـــكن، شیرینى هجران ندانى          نــــاز پـــــرورده، ره آورد دل پر خــــون نداند

22

بــــــا گلرخان بگویید ما را به خود پذیرند           از عــــــــــاشقان بیدل، همواره دست گیرند

دردى است در دلِ ما، درمان نمى پذیرد           دستى به عاشقان ده، كـز شوقِ دل بمیرند

55

امشب كه در كنار منى، خفته چون عروس         زنهــــار تا دریــــغ ندارى، كنــــــــــار و بوس

اى شب، بگیـــــر تنگ به بر نوعروس صبح           امشب كه تنگ در بر من، خفته این عروس

13

ی___اد روزى كه به عشق تو گرفتار شدم     از سر خــــویش گذر كرده، سوى یــــار شدم

آرزوى خ___م گیس__وى تو، خم كرد قدم      بـــاز، انگشت نمـــــاى ســـــر بـــــازار شدم

12

لب بر نــــــدارم از لب شیرین شكّــــــرش            گـــــــــر بانگ صبح بشنوم و گر غریو كوس

یا رب، ببند بــــــــــر رُخ خورشید، راه صبح            در خواب كـــــن موذن و در خاك كن خروس

نارِندَم ار بخــواهم كاین شب، سحر شود             باشد اگــــــــــر به تخت سلیمانى‏ام جلوس

12

پـــــــرده برگیـــر كه من یار توام        عــاشقم، عاشق رخسار توام

عشوه كن، نـــاز نما، لب بگشا         جــــان من، عاشق گفتار توام

45

گفتم به جــان غمزده: دیگر تو غم مخور       غم رخت بست و موسم عیش و طرب رسید

دلـدار من چو یوسف گمگشته بازگشت       كنعـــــان، مــــرا ز روى دل مـــــــلتهب رسید

22

جـــان عزیـــــز من، بت من چهره باز كرد       طعنــــه به روى شمس و بــه روى قمر زدم

یارم به نیم غمزه چنان جان من بسوخت      كــــآتش به ملك خـــاور و هــــم، بــاختر زدم

15

غم مخور، ایّام هجران رو به‏پایان مى‏رود          این خمـــارى از سر ما مــــى‏گساران مى رود

پــــرده را از روى ماه خویش، بالا مى‏زند          غمزه را سر مى‏دهد، غم از دل و جان مى‏رود

55

مــــژده اى مــرغ چمن، فصل بهار آمد باز      موسم مى‏زدن و بـــوس و كنار آمد باز

وقت پـــــــژمـــردگى و غمزدگى آخر شد      روز آویختن از دامــــــن یــــار آمد بــــاز

48

55

خــــــوابم ربود، آن بت دلدار تــا به صبح       چـــــون ــرغ حق، ز عشق ندا تا سحر زدم

دیــــدار یـــــار گر چه میسر نمـى شود        مـــن در هــــواى او، به همـــه بام و بر زدم

13

بـــه كمنـــــــــد ســر زلف تو، گرفتار شـدم        شهــــره شهر به هر كوچه و بازار شدم

گــــــر بـــــــرانـــــــى ز درم، از در دیگـر آیم        گــر  برون راندى‏ام، از خانه ز دیوار شدم

12

كـــــــــردى دل مــــــــرا ز فراق رُخت، كباب           انصافْ خـــود بده كه بُوَد این سزاى دوست؟

مجنــــون اسیر عشق شد؛ امّا چو من نشد          اى كـاش كس چو من نشود مبتلاى دوست

5

جــــز خـــــــــم ابروى دلبر، هیچ محرابى ندارم        جـــز غــــم هجــران رویش، من تب و تابى ندارم

گفتـــــم انـــــــدر خواب بینم چهره چون آفتابش       حسرت این خواب در دل ماند، چون خوابى ندارم

12

بـــه مــــن نگـــر كه رخى همچو كهــــربا دارم        دلــــى به ســــوى رخ یـــار دلـــربا دارم

ز جـــام عشق چشیـــدم شراب صدق و صفا         به خــــُمّ میكــــده بـا جان و دل، وفادارم

1

یــــك امشبــــى كه در آغوش مـــــاه تابانم       ز هر چه در دو جهان است، روى گردانم

بگیـــــر دامن خورشید را دمــــــى، اى صبح       كــــه مــه نهاده سر خویش را به دامانم

1

ســـــاقــــى، بریز بــــاده به جامم كه هجر یار       بــــــارى‏است بس‏گــــران به سربار مى‏كشم

گفتــى كه دوست، باز كند در به روى دوست       این حســــرتى است تازه كه بسیار مى‏كشم

1

من داشتم به گلشن خـــــــود، آشیانه‏اى        آواره كــــرد عشق توام ز آشیان خویش

مى‏داشتم گمان كه  تــــو  با من وفا كنى        ورنه، برون نمى‏شدم از بوستان خویش

1

آن نـــــالـــــــه ها كه از غم دلـــدار مى‏كشم        آهــــى‏است كــــــز درون شـــرربار مى‏كشم

بــــــــا یـــــار دلفریب بگـــــــو: پــــرده برگشا        كــــــز هجــــــــر روى مــــاه تو، آزار مى‏كشم

1

در غــــم هجر رخ مـــاه تو، در سوز و گدازیم        تا به كى زین غم جانكـاه بسوزیم و بسازیم؟

آید آن روز كه در بــــــــاز كنى، پرده‏گشایى؟       تا به خـــــاك قدمت جـان و سر خویش ببازیم

2

بهــــار آمد، جوانى را پس از پیرى ز سر گیرم       كنـــار یــــار بنشینم ز عمـــر خــود ثمرگیرم

بــــه گلشن باز گردم، با گل و گلبن در آمیزم       بـــه طرف بوستان دلدار مهوش را به برگیرم

2

مـــاهِ رُخسار فروزنده‏ات اى مایه عیش      بــــــى نیازم به خــدا از خور و از ماه نمود

برگ سبزى ز گلستان رُخت بخشودى       فــارغم از همه فردوسى(1) گمراه، نمود

5

از پریشانى جانم ز غمش، باز مپرس       ســـر و جـــــــان در ره آن زلف پریشان بدهم

3

دردى است به جانم و دوایى خواهم

بـــــردار حجــــــاب از رخ، اى دلبر حسن

4

عـــــاشقم، عــــــاشقم، مریض توام         زیـن مرض، من شفا نمى‏خواهم

من جفــــــــایت به جــــان خـــریدارم         از تـــو تـــرك جفــــا، نمى‏خواهم

5

كـــوتاه سخن كه یــــــار آمد           بــا گیسوى مُشكبار آمد

بگشــــود در و نقاب برداشت           بــــى پرده نگر، نگار آمد

5

عاشق از هر چیز جز دلدار، دل بركنده خامش              چونكه با خود جز حدیث عشق، گفتارى ندارد

بــــا كـــــه بتوان گفت از شیرینى درد غم یار               جز غــــم دلدار، عاشق‏پیشه غمخوارى ندارد

5

بر ســــر بـــــــــالین بیمار رخت، روزى گذر كن              بین كه جز عشق تو بر بالین، پرستارى ندارد

لطف كن اى دوست، از رخ پرده بگشا، ناز كم كن          دل تمنـــــــــــــــایى ز دلبر غیر دیدارى ندارد

5

غـــــــــــم دل با كه بگویم كه مرا یارى نیست         جز تـــــــــو اى روحِ روان، هیچ مددكارى نیست

غم عشق تو به جان است و نگویم به كسى           كه در این بــــــــادیه غمزده، غمخوارى نیست

22

عـــــــــاشقــــــان دانند درد عاشق و سوز  فراق                آنكـــــــــه بر شمع جمالت سوخت، جز پروانه نیست

حلقـــــه گیســـــو و نـــــــاز و عشوه و خال لبت                 غیر مستـــــــــــان، كس نداند غیر دام و دانه نیست

33

امشب از حسرت رویت، دگر آرامم نیست          دلم آرام نگیــــــرد كــــــــــــه دلاَّرامم نیست

گــــــردش بــاغ نخواهم،  نروم طَرْف چمن          روى گلــــــــزار نجویـــــم كه گلندامم نیست

22

خــــــــم ابـــروى كجت قبله محــراب من است            تاب گیســوى تو خود، راز تب و تاب من است

اهـــــــــــل دل را به نیایش، اگــر آدابى هست             یـــاد دیــــــــدار رُخ و موى تو، آداب من است

2

 لب نهـــم بـــر لب شیرین تو، فرهاد شوم

2

دردمنـــدم، عــــاشقم بى دوست، درمانى ندارم

4

بــوس و كنار یار، به جانم حیات داد

5

بــــــا گلرخان بگویید ما را به خود پذیرند

5

آتش دل را فــــــــــــرو بنشـــــانم ار با آب چشم  

5

بــوى گل آید از چمن، گویى كه یار آنجا بود

2

آتشـــــى از عشق در جانم فكندى، خـــوش فكندى

3

مــن خـــــواستــار جام مى از دست دلبرم

3

 از دلـــم جـــز رُخ تو حلقه گشایى نبود

1

دستى به عاشقان ده، كـز شوقِ دل بمیرند

5

غمى كه در دلـــم از عشق گُلعذاران است

5

پیرم؛ ولى به گوشه چشمى جوان شوم

5

تشنه عشق تو هستم، باده جانبخش خواهم

6

چاره‏اى نیست، بجـز سوختن از آتش عشق  

5

درد عشق است، به غیر تو دوایى نبود

5

یك غمزه كرد و ریخت به جان، یك شرر كز آن

5

آن روى با طــــــــراوت و آن موى عطرگین

5

حلقــــــــــــه گیسویت اى یار، گرفتارم كرد

5

لبِ چـــــون غنچه گل، بازكن و فاش بگو

5

  روى نیكـــــــوى تو هر غم ز دلم، زایل كرد

5

از كف دوست بنوشم همه شب باده عشق

2

فـــــــــــــراق آمد و از دیدگان، فروغ ربود

5

دردى است در دلِ ما، درمان نمى پذیرد   

5

عشــــــــوه ات، واله آن لعل گهر بارم كرد

5

آن سرو دل آراى من، آن روح جان افزاى من

24

با گل بگو كه چهره گشاید به بوستان

5

 نــــاز پـــــرورده، ره آورد دل پر خــــون نداند

5

رنج لذت‏بخش هجران را بجز مجنــون، نداند

5

عشقت انـــــــــدر دلِ ویرانه ما منزل كرد

5

دردى ز بــى‏وفایـــى دلبر، به جـــان ماست

5

یوسفـــى بایــــــد كه در دام زلیخا، دل نبازد

5

یوسفـــى بایــــــد كه در دام زلیخا، دل نبازد

8

غــــــرق دریا جز خروش موج بى پایان، نبیند

2

 مرغ بال و پر شكسته، فكر باغ و لانه نیست

5

نــه به میخـــانه مـــرا راه، نه در مسجد جا     یــــار را گـــــو: سببی ساز كه ارشاد شوم

5

ابـــــــرو و مژّه او تیر و كمان است هنوز          طرّه گیسوى او عطر فشان است هنوز

5

خسرو از شیرینى شیرین، نیابد رنگ و بویى          تا چو فرهاد از درونش، رنگ و بو بیرون نداند

5

بــــــــر ســـر بستر من پا بگذار         مــــــنِ دل‏سوخته، بیمار توام

5

مـــن پریشان حالم از عشق تو و حالى ندارم          مــــن پـــریشــــان گـویم از دست تو آدابى ندارم

5

طالع بخت در آن روز بـر آید كه شبش         یـــــــــار تا صبح ورا مونس و همــدم باشد

5

بهار آمد كه غم از جان برد، غم در دل افزون شد     چه گویم كز غم آن ســـــروِ خندان، جان و دل خون شد

5

گـــــــــــر شبانان به سر كوى تو آیند و روند           خرّم آن دم كه مرا شغـــــــل، شبانى باشد

6

گــــــردش بــاغ نخواهم،  نروم طَرْف چمن          روى گلــــــــزار نجویـــــم كه گلندامم نیست

2

عشقت انـــــــــدر دلِ ویرانه ما منزل كرد        آشنا آمــــد و بیگانـــــــــه مرا زین دل كرد

5

گرچه پیرم؛ به سر زلف تو اى دوست، قسم         در ســـــــرم، عشق چــو ایّام جوانى باشد

5

غمـــــــزه‏ات در جـــــــان عـــــاشق برفروزد آتشى          آنچنـــان كـــز جــلوه‏اى با موسى عمران نمود

5

مــن خـــــواستــار جام مى از دست دلبرم         این راز با كه گویم و این غم كجا برم؟

5

اى كــه روح منـــى، از رنج فراقت چه نبردم؟      اى كه در جان منى، از غم هجرت چه كشیدم؟

5

عاشقم، عاشق و جز وصل تو درمانش نیست            كــــــیست كایـــن آتش افــروخته در جانش نیست؟

5

با او بگــــو كه: گوشه چشمى ز راه مهر         بگُشــــــا دمى به سوخته پاكباز خویش

7

راز بــــگشا، پرده بردار از رخ زیباى خویش         كـــز غم دیدار رویت، دیــده چون جیحون شود

8

ســــــــر زلف تو بنازم كه به افشــــــاندن آن      ذرّه خــــــورشید شد و قطره همى دریا شد

5

معجــــــــــــــــز عشق ندانى تو، زلیخا داند       كه بـــــــــرش یوسف محبوب، چنان زیبا شد

5

چه كنم؟ شیفتـه‏ام، سوختــــه‏ام، غمزده‏ام           عشــــــــوه ات، واله آن لعل گهر بارم كرد

5

مـــــــــــــا عاشقیم و سوخته آتش فراق         آبـــــــى بریز، با كف عاشق نواز خویش

5

نسیم عشــق ، بــــه آن یـــار دلـــربا  بـــرگو          ز جـــاى خیــــز كـــه مــن درد بى‏دوا دارم

5

با كه گویم كه دل از دورى جانان چه كشید     طاقت از دست بــرون شد كه چنین زار شدم

5

دست افشــــان به سر كـــوى نگار آمده‏ام          پــــاى‏كـــــــوبان ز پـــى نغمه تار آمده ام

5

پیش مــــــن هیچ به از لذّت بیمارى نیست        تـــا ز بیمــــــارى چشمان تو بیمار شدم

2

بـــــاده از دست لطیف تو در این فصل بهار           جــــان فزاید كه در این فصل بهار آمده ام

5

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم     چشم بیمــــار تــــو را دیــدم و بیمار شدم

2

بــوس و كنار یار، به جانم حیات داد         در هجر او، نه بــوس نصیب است و نى كنار

5

دست از دلم بدار، كه جانم به لب رسید       انــــدر فــــــراقِ روى تو، روزم به شب رسید

2

در میخـــــانه گشایید كه از مسلخ عشق             بــــــه هــــــواى رُخ آن لاله عذار آمده‏ام

5

فـــــــــــــراق آمد و از دیدگان، فروغ ربود          اگر جفا نكند یار، دوستیش چه سود؟

5

طبیبِ دردِ مــــن، آن گلـــــرخ جفا پیشه           به روى من درى از خانقاه خود نگشود

2

دوش كـــز هجر تو دلْ حالت ظلمتكده داشت         یاد تو، شمـــــع فـــــــروزنــــــده آن محفل بود

5

حجاب از چهره دلــــــــــــــدار ما، باد صبـا بگرفت      چـــــو من هر كس بر او یك دم نظر افكند، مجنون شد

5

اى دوست، دل ســـوختــه‏ام را تو هدف گیر           مــــژگان تـــو و ابروى تو، تیر و كمانند

5

بشنوم گر، با مـــــن بیدل تــــــــــــو را باشد ستیز      جـــــــــــان به كف بگرفته بشتابم به میدان نبرد

5

حال، حـــاصل نشد از موعظه صوفى و شیخ        رو به كـــــــوى صنمــــى والـــه و دیوانه كنم

گیســــو و خـــــال لبت دانه و دامند، چسان         مـــرغ دل فــارغ از این دام و از این دانه كنم؟

8

بـــــاید از رفتن او جــــامه به تن، پاره كنم        درد دل را بـــه چه انگیزه توان چــاره كنم؟

در میخــــــانه گشـــایید به رویم كـــه دمى      درد دل را به مى و ساقى میخـــواره، كنم

9

در غمت اى گل وحشىِ من، اى خسرو من       جــــور مجنــــون ببـــــرم، تیشه فرهاد كشم

11

نسیم عشــق ، بــــه آن یـــار دلـــربا  بـــرگو          ز جـــاى خیــــز كـــه مــن درد بى‏دوا دارم

12

جــــان باختم به حسرت دیدار روى دوست         پــــــروانه دور شمعـــم و اسپند آذرم

پــرپـر شـــدم ز دورى او، كنج این قفـــس          ایـــن دام باز گیر تا كه معلّق زنان پرم

12

بـــى هــــــواى دوست، اى جان دلم، جــانى ندارم        دردمنـــدم، عــــاشقم بى دوست، درمانى ندارم

آتشـــــى از عشق در جانم فكندى، خـــوش فكندى       مـــن كــــه جـــــز عشق تو آغازى و پایانى ندارم

12

مرغان همه بشكسته قفس را و پریدند       مــن در قفس افتــــاده، به خــود تار تنیدم

یــا رب! شود آن روز كه در جمع حریفان       بینم كـــه از این لانــــه گندیــــــده پریدم؟

13

گفتــــم از خــــــود بــــرهم تا رخ ماه تو ببینم      چـــه كنـــم مـــن كـه از این قید منیّت نرهیدم؟

كــــوچ كـــردند حـــریفان و رسیدند به مقصد       بــــى نصیبم مــــن بیچـــاره كه در خانه خزیدم

15

هیچ دانــــى كه مــــــنِ زار گرفتار توام        با دل و جان، سببِ گرمىِ بازار توام

هر جفا از تو به من رفت، به منت بخرم       به خــــدا یــــــار توام، یارِ وفادار توام

14

روى بگشـــــــــاى بر این پیر ز پا افتاده       تا دم مرگ به جان، عاشق دیدار توام

15

گـــــروه عــــــاشقان بستند محملهــا و وارستند      تو دانـــــــى حال مـــا واماندگان در این میان چون شد

55

نــــــرسد دست مــــــــن ســـــــوخته  بردامن یار          چه تـــوان كرد كه در عشوه و ناز است هنوز؟

اى نسیم سحـــــــرى، گـــــــــر سر كویش گذرى          عطـــــر بـــــرگیر كه او غالیه ساز است هنوز

18

باز كن این قفس و پاره كن این دام از پاى       پــــرزنان، پـــــرده‏دران رو به دیــــار دلدار

25

كس نــــــــــداند حال این پروانه دلسوخته        در بــــرِ شمعِ وجود دوسـت، آخر چون شود؟

رهــــروان بستند بار و بر شدند از این دیار        باز مــانده در خم این كوچــه، دل پر خون شود

راز بــــگشا، پرده بردار از رخ زیباى خویش         كـــز غم دیدار رویت، دیــده چون جیحون شود

55

كیست كــــــــــــآشفته آن زلف چلیپا نشود        دیده اى نیست كه بیند تــــو و شیـــدا نشود

نـــــــــــــاز كن، ناز كه دلها همه در بند تواند        غمزه كن، غمزه كـــه دلبـــر چو تو پیدا نشود

55

ذرّه‏اى نیست كه از لطف تو هامــــــــون نبود           قطره‏اى نیست كه از مهـــر تــو دریا نشود

سر به خاك سر كوى تو نهد جان، اى دوست        جان چه باشد كه فــــداى رُخ زیبــــا نشود؟

11

نظــــرى كن كه نباشد چو تو صاحبنظرى        به مریضى كه در او جز غم و آهى نبود

عاشقـــم، عاشق دلسوخته از دورى یار         در كفـــم جــز دل افسرده گواهى نبود

55

بــوى گل آید از چمن، گویى كه یار آنجا بود       در بـــــــاغ جشنى  دلپسند از یـــــــاد او، بر پا بود

بـــر هر دیارى بگذرى، بر هر گروهى بنگرى       با صــــــد زبان، با صد بیان، در ذكـــــر او غوغــا بود

22

آنكــــه از بـاده عشق تو، لبى تازه نمود        ملك هستى بر چشمش پرِ كاهى نبود

11

یك قطــــره مـــــى ز جام تو اى یار  دلفریب        آن مى دهد كه در همـه ملك جهان نبود

یك غمزه كرد و ریخت به جان، یك شرر كز آن      در بــــارگـــــــــاه قــدس برِ قدسیان نبود

25

گـر سوز عشق در دل مـــــا رخنه گر نبود        سلطان عشق را به سوى ما نظر نبود

جــــان در هـــــواى دیــــدن دلـــدار داده‏ام        بایـــد چه عذر خواست، متاع دگر نبود

5

كـــــــاش، روزى به سـر كوى توام منزل بود          كــــه در آن شـــــــادى و اندوه، مـــراد دل بود

كـــــــاش، از حلقـه زلفت، گرهى در كف بود         كه گـــــــره بـــــازكن عقـــــده هـر مشكل بود

5

این قافلــــه از صبح ازل، ســــوى تــــو رانند         تا شـــام ابـــد نیز به سوى تو روانند

سرگشته و حیران، همه در عشق تو غرقند         دلسوخته، هر ناحیه بى تاب و توانند

55

غــــــرق دریا جز خروش موج بى پایان، نبیند           بادیه پیماى عشقت ساحل و هامـون نداند

جلـــــــوه دلدار را آغاز و انجامــــــــــى نباشد         عشق بى پایان ما جز آن چرا و چـون، نداند

55

عشق دلـــــدار چنان كـــــرد كه منصورمنش          از دیـــــــــــــارم به در آورد و سر دارم كرد

عشقت از مـــــــدرسه و حلقه صوفى راندم           بنده حلقــــــــــــه به گوش در خمّارم كرد

بــــــــــــاده از ساغرِ لبریز تو، جاویدم ساخت          بوســـــه از خاك درت، محرم اسرارم كرد

33

یــــاد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد         صبح امّیـــــد، همه ظلمت شب باطل كرد

22

شیرین زبان مــــــــن، گل بى‏خار بوستان        جــــــامى ز غم به خسرو، فرهاد وار داد

تا روى دوست دیــــــــد، دل جان‏گداز من         یك جـــــــــان نداد در ره او، صد هزار داد

22

درد من، عشق تــــــو و بستر من؛ بستر مرگ           جز تواَم هیچ طبیببــــــى و پــــــرستارى نیست

لطف كن، لطف و گـــــــذر كن به سر بـــالینم              كه به بیمــــــــــارى من جان تو، بیمارى نیست

32

تــــا اسیر رنگ و بویى، بــــــــــوى دلبر نشنوى              هــــــــــــــر كه این اغلال در جانش بود، آماده نیست

22



ادامه مطلب
تاریخ : جمعه 20 اسفند 1395 | 07:31 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات
شعر عاشقانه،سید روح الله خمینی،خمینی،امام خمینی،شعر خمینی،اشعار امام خمینی،

خمینی/اشعار امام خمینی/شعر امام خمینی/بهترین اشعار امام خمینی/اشعار عاشقانه امام خمینی/شعر عاشقانه امام خمینی/اشعار زیبای امام خمینی/شعر عاشقانه



طبقه بندی: اشعار زیبای امام خمینی،

تاریخ : جمعه 20 اسفند 1395 | 06:43 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات


مرد و زن نشسته اند دور سفره .
مرد قاشقش را زودتر فرو
می برد توی کاسه سوپ و زودتر میچشد طعم غذا را و زودتر میفهمد که دستپخت همسرش بی نمک است و اما زن چشم دوخته به او تا مُهر تایید آشپزی اش را از چشم های مردش بخواند .

و مرد که قاعده را خوب بلد است،
لبخندی میزند و می گوید :"چقدر تشنه ام !" زن بی معطلی بلند میشود و برای رساندن لیوانی آب به آشپزخانه میرود.

سوراخ های نمکدان سر ِسفره بسته است
و به زحمت باز می شوند
و تا رسیدن ِآب فقط به اندازه پاشیدن ِ نمک توی کاسه زن فرصت هست برای مرد.

زن با لیوانی آب و لبخندی روی صورت برمیگردد و می نشیند .

مرد تشکر می کند، صدایش را صاف می کند و میگوید:
" می دونستی کتاب های آشپزی رو باید از روی دستای تو بنویسن؟ "

و مرد با رضایت سوپ بی نمک را می خورد. . .
و زن سوپ با نمکش را با لبخند میخورد. . .

میدونید این زن خوشبخت کی بود ؟

همسر امام خمینی رحمه الله علیه


برچسب ها: همسر امام خمینی رحمه الله علیه،

تاریخ : شنبه 24 مهر 1395 | 10:32 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

یك امشبى كه در آغوش ماه تابانم       ز هر چه در دو جهان است، روى گردانم

بگیـر دامن خورشید را دمى، اى صبح       كـه مــه نهاده سر خویش را به دامانم


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : سه شنبه 20 مهر 1395 | 07:56 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

رنــــدانه، گــــــــاه از سر كویت گذر كنم

شـــاید به زیر چشم، به رویت نظر كنم


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : سه شنبه 20 مهر 1395 | 12:26 ق.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

ثمر خوب رخى، بوسه شیرین باشد

آخــر اى سرو! براى ثمرت ساخته‏ اند


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : سه شنبه 20 مهر 1395 | 12:12 ق.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

هیچ دانى كه ز هجران تو حالم چون شد؟

جگــرم، خون  و دلم، خون و سرشكم، خون شد


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : سه شنبه 20 مهر 1395 | 12:07 ق.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

قامتت نازم كه از سرو سهى، دلكش‏تر است

نوك مژگانت، همــى خونریزتر از خنجر است


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 11:57 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

امشب از حسرت رویت، دگر آرامم نیست

دلم آرام نگیرد كه دلاَّرامم نیست


گردش بــاغ نخواهم،  نروم طَرْف چمن

روى گلزار نجویـــــم كه گلندامم نیست


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:25 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

پرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است   

 عاشق ســوخته را دیدن رویت هوس است


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:21 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

ببــوسم چوبـــه دارم به شادى

اگر در پاى آن دارم تو باشى


به بیمارى، دهم جان و سر خود

اگر یار پرستارم تو باشى


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:20 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

عـاشقم، عاشق روى تو، نه چیز دگرى

بــــار هجران و وصالت به دل شاد، كشم


در غمت اى گل وحشىِ من، اى خسرو من

جــــور مجنون ببـرم، تیشه فرهاد كشم

برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:14 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

جــــز خم ابروى دلبر، هیچ محرابى ندارم

جـــز غــــم هجران رویش، من تب و تابى ندارم


گفتـــــم انـدر خواب بینم چهره چون آفتابش

حسرت این خواب در دل ماند، چون خوابى ندارم


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:10 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

پیش من هیچ به از لذّت بیمارى نیست

تـــا ز بیمارى چشمان تو بیمار شدم 

برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:05 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

هیچ دانــــى كه مــــــنِ زار گرفتار توام

با دل و جان، سببِ گرمىِ بازار توام

 

هر جفا از تو به من رفت، به منت بخرم

به خــــدا یــــــار توام، یارِ وفادار توام


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 19 مهر 1395 | 04:01 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

عـاشق روى توام، دست بـــدار از دل من

به خـــدا! جـز رخ تو، حل نكند مشكل من


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : یکشنبه 18 مهر 1395 | 02:50 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

بــه چمن روى نیارم، نــــــــروم در گلـــــزار

تــــو چمنزار من استـــىّ و تـــو گلزار منى


دردمنــــدم، نه طبیبى، نه پرستارى هست

دلخوشم، چون تو طبیب و تو پرستار منى


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : یکشنبه 18 مهر 1395 | 02:31 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

بوسه زد باد بهارى به لب سبزه، به ناز

گفت در گوش شقایق، گل نسرین صد راز


بلبل از شاخه گل، داد به عشّاق پیام

كــــه: در آیید به میخـــــــــانه عشّاق نواز


برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : شنبه 20 شهریور 1395 | 12:17 ق.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات
مایۀ ناز

دست من بَر سر زلفیْن تو بند است امشب

باخبر باش که پایم به کمند است امشب


جان مَن در خور یک بوسه‏ای از لعل تو نیست

قدس من! باز بگو بوسه به چند است امشب


لب من بر لب چون لعل تو، ای مایۀ ناز

مگسی سوخته بنشسته به قند است امشب



ادامه مطلب

طبقه بندی: اشعار زیبای امام خمینی،
برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : پنجشنبه 10 تیر 1395 | 10:33 ق.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات

محراب عشق 

جــــز خـــــــــم ابروى دلبر، هیچ محرابى ندارم

جـــز غــــم هجــران رویش، من تب و تابى ندارم


گفتـــــم انـــــــدر خواب بینم چهره چون آفتابش

حسرت این خواب در دل ماند، چون خوابى ندارم


سر نهم بر خاك كویش، جان دهم در یاد رویش

ســرچه باشد؟ جان چه باشد؟ چیز نایابى ندارم


با كــــه گویم درد دل را؟ از كه جویم راز جان را؟

جــــز تـــو اى جــان رازجویى، دردِ دل یابى ندارم


تشنه عشق تو هستم، باده جانبخش خواهم

هــــر چه بینم جز سرابى نیست، من آبى ندارم


مـــن پریشان حالم از عشق تو و حالى ندارم

مــــن پـــریشــــان گـویم از دست تو آدابى ندارم


 سید روح الله خمینی



ادامه مطلب

طبقه بندی: اشعار زیبای امام خمینی،
برچسب ها: شعر عاشقانه، سید روح الله خمینی، خمینی، امام خمینی، شعر خمینی، اشعار امام خمینی،

تاریخ : دوشنبه 6 مرداد 1393 | 06:41 ب.ظ | نویسنده : هورام محتشم | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.

تعداد کل صفحات : 4 :: 1 2 3 4

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات